روی پیشانی ما از قدیم الایام نوشته اند "نوکران بی جیره و مواجب" هیئت های امام حسین(ع) که هر چه داد و بیداد می کنیم انگار نه انگار...

ولی آنها که من می شناسم - البته نه از طریق علم و بحث بلکه از روی محبت خونی و عشق قلبی- می بینند و می شنوند پس حتما یه راز و رمزی دارد که ما را مثل گرسنه های دائم العمر این و آن ور می برند...

اما حسین جان بدان ما خسته نمی شیم تو بکش ما رو ما می ایم...

خدا می داند شاید اگر لحظه ای بهانه ای برای درد و دل نداشته باشم بروم و پشت سرم رو هم نگاه نکنم...

اما خوب آقا جان این دل فقط انگار ذکر شما رو بلده ببخشید اگر درعین بی لیاقتی با شماست...